پیامِ حزبِ سکولارِ ایران در زمینه‌یِ همه‌پرسیِ استقلال در شمالِ عراق

پیامِ حزبِ سکولارِ ایران در زمینه‌یِ همه‌پرسیِ استقلال در شمالِ عراق

 

دوشنبه‌یِ پیش، دولتِ خودمختارِ اقلیمِ کردستانِ عراق در استان‎هایِ خویش و در سرزمین‌هایِ دیگری که در دست دارد دست به برگزاریِ همه‌پرسی در زمینه‌یِ استقلال از کشورِ عراق زد.

ستم‌دیدگیِ مردمِ آن سامان در این چهارصد سالی که از هم‌تباران‌شان در ایران و سپس ترکیه و سوریه بریده شدند، تا زمانِ بمبارانِ شیمیایی صدام حسین، تا جفایِ جرج بوش پدر، تا سرخوردگی از فرمان‌روایانِ امروزینِ بغداد، جای پرسش ندارد. این تجربه‌ها به درستی این پرسش را بر می‌انگیزد که آیا نباید زمام‌داریِ آن سرزمین را به مردمانِ بومیِ همان جا سپرد؟

از دیدِ حزبِ سکولارِ ایران، سرنوشتِ هر مردمی در دستِ همان مردم است، و مردم آن سرزمین باید راهی را که به بهروزی‌شان رهنمون می‌شود خودشان بر گزینند.

از سویِ دیگر، شایسته نمی‌دانیم که نگرانی‌هایِ خود را از دیدگاهِ یک حزبِ خردگرا با مردمِ شمالِ عراق در میان نگذاریم، باشد که در این روزگارِ تصمیم‌هایِ احساسی و عاطفی شنونده‌ای بیابد، چه ما ایرانیان از چنین روزگارانیِ تجربه‌هایِ بسیار تلخ به یاد داریم:

  • کشورها هر چه کوچک‌تر شوند، ناتوان‌تر می‌گردند، و آسان‌تر دست‌خوشِ بازیِ قدرت‌هایِ بزرگ‌تر. از این رو جهانِ امروز، جهانِ همگرایی است، نه واگرایی. برایِ نمونه، مردم پیش‌رفته‌یِ اروپا اگر بخواهند هر کدام راهِ خود را بزنند، فردا در برابرِ غول‌هایِ جهانی بی‌گمان به زانو در خواهند آمد، و از این روست که زیرِ چترِ اتحادیه‌یِ اروپا گرد هم آمده اند.
  • اقتصادِ تک‌فرآورده‌ای نفتی «سخت سست‌بنیاد است» و تکیه بر آن بسیار کوته‌بینانه. سردرگمی‌هایِ امروزِ ونزوئلا گواهی است بر این زینهار. فرآورده‌هایِ کشاورزی هم بستگیِ بسیار به این خواهند داشت که آیا کشورهایِ همسایه رودخانه‌ها را بر شما ببندند یا نه، و توان کشورِ کوچکی چون آن چه شما در سر دارید برایِ رو به رو شدن با آن به همان اندازه اندک خواهد بود.
    در کشورِ پهناورترِ عراق، باز می‌شود از راه فرستادنِ نیرویِ کار به گوشه و کنارِ کشور درآمدی به دست آورد، ولی هر چه کشور کوچک‌تر شود، این امکان کاهش می‌یابد.
  • همان گونه که حزبِ ما دو سالِ پیش از جای‌گاهِ حزبی پای‌بند به حقوقِ بشر به آگاهی رساند، ما نگران آن هستیم که نژاد، پایه‌یِ هویتِ کشور یا واحدی خودگردان باشد. بدبختانه نام‌نهادنِ «کردستان» تا همین امروز هم به آن اقلیم کشیده که شهروندان بر پایه‌یِ نژادشان رده‌بندی بشوند. این را ما در گزارش‌های تلخِ گوناگون از اقلیمِ خودگردانِ کردستانِ عراق در باره‌یِ ویران‌سازیِ روستاهایِ عرب‌نشین می‌بینیم.*

 

ولی آن چه که حزبِ سکولارِ ایران همواره خود را پای‌بند به آن می‌داند، بررسیِ رفتارِ زمام‌دارانِ امروزِ ایران است.  بدون شک دخالت های نادرست جمهوری اسلامی در امور داخلی عراق، نقش مهمی در سیه روزی مردم کل عراق داشته و دارد.

از دیدِ ما، برخورد زننده با تصمیمِ کردهایِ عراق جز تلخی و دل‌شکستگی در میانِ کردها، چه در این سو و چه در آن سویِ مرزها، به بار نخواهد آورد. اگر مردمِ شمالِ عراق روزی به راستی از بغداد جدا شدند، نزدیک‌ترین دوست ایشان باید ایران باشد، چون بیشترین بستگی فرهنگی و هم‌خاستگاهی را در ایران می‌یابند. همان گونه که گفته شد، کشورهایِ کوچک آسان‌تر زیرِ فشار قدرت‌هایِ جهانی سر خم می‌کنند. پناهِ این مردمان باید ایران باشد.

 

ششم شهریور ماهِ ۱۳۹۶

حزبِ سکولارِ ایران

 

* نمونه ای از این گزارش‌ها:

 

http://www.bbc.com/news/world-middle-east-35352242

 

 

 

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *