پیامِ شرمندگیِ حزبِ سکولارِ ایران از شهروندانِ سوریه

۴۶ سالِ پیش در چنین روزهایی، ویلی برانت، صدرِ اعظمِ آلمانِ فدرال، در دیداری از یادواره‌یِ جان‌باختگانِ گتویِ ورشو، پایتختِ لهستان، بی برنامه‌ریزیِ از پیش ناگهان در برابر این یادواره زانو زد و با فروتنیِ بسیار درخواستِ بخشودگی کرد.

ویلی برانت در تبهکاری‌هایِ آلمانِ نازی کوچک‌ترین نقشی نداشت. او سرنوشتی هم چون ما و بسیاری از دیگر کنشگرانِ سیاسیِ تاریخِ امروزِ کشورمان داشت و سراسرِ روزگارِ فرمان‌روایی هیتلر را در نبردِ برون‌مرزی گذراند. می‌توانست از زیرِ بارِ گناهِ نازی‌ها شانه خالی کند و به این بنازد که «من از آغاز تا پایان با تبهکاران جنگیدم». ولی این بزرگ‌مرد درسِ بزرگی به ما داد: «من سیاست‌پیشه‌ای آلمانی هستم و بارِ تبهکاریِ دیگر سیاست‌مدارانِ کشورم بر دوشِ من است.»

امروز نیروهایِ کشورِ ما در کشورِ سوریه در گیرِ نبرد هستند. من و ما باید پاسخ‌گویِ هر کودکِ سوری باشیم که در این نبرد دچار کوچک‌ترین آسیبی شود. خودمان را پشتِ این پنهان نکنیم که «سربازانِ کشورهایِ دیگر هم در سوریه خون می‌ریزند». مردمِ آن کشورها هم باید پاسخ‌گویِ رفتارِ سربازانِ خود باشند. این از بارِ ما نمی‌کاهد. ما باید برایِ هر گرم جنگ‌افزارِ شیمیایی شرمنده باشیم که زیر چترِ فرمان‌روایانِ امروزِ کشورمان ساخته شد و به کار رفت.

به امیدِ پایانِ هر چه زودتر خون‌ریزی‌ها و به امیدِ بزرگ‌منشیِ شهروندانِ سوریه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *